توضیحات

کتاب خاطرات یک بچه چلمن 1 اثر جف کینی نشر حوض نقره:

در کتاب خاطرات یک بچه چلمن 1 گرگ به همراه پدر و مادر و برادرانش به اسم “رودریکو” و “مانی” زندگی می‌کند و صمیمی‌ترین دوستش هم “رولی” نام دارد. این کتاب داستان به مدرسه راهنمایی رفتن “گری” را روایت می‌کند.

او می خواهد مشهور شود حالا به قول خودش بین یک عده خنگ گیر افتاده و اصلا هم از درس و مدرسه خوشش نمی آید. مخصوصاً از دوره راهنمایی، حالا هم در شرح حال نویسی اش از روز اول مدرسه به ما توصیه هایی می کند و نظرش را بیان می کند.

او کلی خاطره از دوران مدرسه اش برایمان تعریف می کند. مثلاً یک روزی که ورزش داشتند، شروع می کند به بو کشیدن زمین بسکتبال تا رد یک پنیر را پیدا کند خیالتان هم جمع که پنیر همان جا است.

ماجرا این است که این پنیر بهار پارسال از ساندویج بچه ای افتاده و شروع کرده به آب شدن. پنیر جایی از زمین بسکتبال افتاده بود که کسی در آن جا بازی نمی کرد تا این که یه روز بچه ای به اسم ” دارن ” انگشتش به پنیر خورد و…

از طرفی هم باید گفت کدام برادری این طوری برادرش را اذیت می کند آخر چند روز مانده به تعطیلات تابستانی ” رودریک ” نصفه شب گِرگ را از خواب بیدار می کند و می گوید که کل تابستان را خواب مانده ای حالا وقت رفتن به مدرسه است.

فکر کنید چقدر باور این احماقانه است. اما خب نقشه رودریک بی نقص بود لباس مدرسه پوشیده ساعت را جوری تنظیم کرده که صبح را نشان بدهد و حتی پرده های اتاق را هم کشیده. گِرگ بیدارشد و لباس مدرسه پوشید و برای صرف صبحانه رفت طبقه پایین کاری که روز های مدرسه رفتن انجام می دهد اما خب معلوم است دیگر…

این مجموعه توصیه های اخلاقی و کارکردهای تربیتی دارد و با بیان موجود، تصویر زندگی یک نوجوان سر خوش را نشان می دهد که مخاطب خود را با خواندن خاطراتش مجاب به خندیدن می کند. همچنین تصاویری که در بخش هایی از داستان آمده به قدری خلاقانه است که بخشی از گفت و گو ها را در خود گنجانده، در صورتی که این کتاب تصویرگری ندارد.

کتاب خاطرات یک بچه ی چلمن 1، که شرح حالِ پسری با نمک و کمی خنگ به اسم “گریگوری” ( گِرِگ ) را به ما نشان می دهد. اما در ابتدا باید بگوییم که این چیزهایی که نوشته خاطرات نیست و این کتاب هم، دفتر خاطرات نیست به دلیل این که دوست نداره بعدا مچش را با این دفترچه بگیرند و فکرای عجیبی درباره ی او بکنند.

این پیشنهادی که شرح حال هم بنویسد پیشنهاد خودش نبوده و در اصل پیشنهاد مادرش بوده و نبایدم که انتظار داشته باشید تا از احساسات و این چیز ها بنویسد. فقط و فقط هم به خاطر این راضی شده که بعد ها که بزرگ و مشهور شد به تک تک سوالات طرفدارهایش پاسخ ندهد و همین کتاب را بهشان معرفی کند.

بخشی از کتاب خاطرات یک بچه ی چلمن:

با آن همه گرفتاری توی مدرسه دیگر وقتی برای فکر کردن در مورد کریسمس نبود. با این که فقط ده روز به کریسمس مانده بود. در اصل، چیزی که یادم انداخت کریسمس در راه است، این بود که دیدم ” رودریک ” لیست چیزهایی که می خواهد، روی یخچال چسبانده است.

معمولا هر سال یک لیست بزرگ از خواسته هایم می نویسم. اما این کریسمس تنها چیزی که می خواهم یک بازی پلی استیشن به اسم جادوگر گیج و ویج است. امشب ” مانی ” کاتا لوگ کریسمس را ورق می زد و هر چه را که دلش می خواست با ماژیک قرمز علامت می زد.

مانی دور هر اسباب بازی ای که می دید دایره می کشد. حتی دور چیز های گرانی مثل ماشین موتوردار بزرگ و از این جور چیز ها، تصمیم گرفتم وارد ماجرا بشوم و چند تا نصیحت برادرانه به او بکنم.

بهش گفتم اگر دور چیز های گران خط بکشد، دست آخر یک مشت لباس گیرش می آید. پس بهتر است سه، چهار تا هدیه که قیمتش مناسب است انتخاب کند تا دست آخر چند تا چیز به درد بخور، گیرش بیاید. البته مانی دور همه چیز خط کشید. فکر کنم سرش حسابی به سنگ بخورد.

وقتی هفت سالم بود تنها چیزی که برای کریسمس می خواستم یک خانه رویایی  بود. آن سال، وقتی مامان و بابا چیز هایی را که می خواستم دیدند. دعوایشان شد. بابا گفت اصلا نمی شود یک خانه ی عروسکی برای من بخرند. اما مامان گفت تجربه ی بازی با هر جور اسباب بازی ای که من بخواهم برایم مفید است.

باور بکنید یا نه بابا حرفش را به کرسی نشاند و به من گفت لیست خواسته هایم را از نو بنویسم و چیزهایی انتخاب کنم که بیشتر مناسب پسر هاست! اما من یک کلک حسابی برای روز کریسمس داشتم. عمو ” چارلی ” معمولا هر چی می خواستم برایم می خرید.

به او گفتم یک خانه ی رویایی باربی می خواهم و او هم گفت ای به چشم!! عمو چارلی هدیه ی کریسمس من را داد. آن چیزی نبود که خواسته بودم. فکر کنم او به فروشگاه اسباب بازی رفته بود و اولین چیزی را که اسم باربی روش نوشته بود خریده بود.

پس اگر اتفاقی عکسی از من با یک باربی ساحلی دیدید، دیگر دست کم همه چیز را می دانید. بابا از چیزی که عمو چارلی به من هدیه داد خیلی خوشش نیامد و گفت: یا آن را بیندازم دور یا به یک خیریه هدیه اش کنم. اما در هر صورت، من نگهش داشتم. ولی باید مرد و مردانه اعتراف کنم که یکی دوبار بیش تر باهاش بازی نکردم!

این جوری شد که دو هفته بعد کارم به اورژانس کشید. چون کفش صورتی باربی توی دماغم گیر کرده بود. رودریک هیچ وقت نگذاشت بفهمم که…